Je slaapkamer als veilige haven

winiblogslaapkamer

Je staat er niet bij stil, tenminste vast niet iedere dag, maar je thuis zou je veilige haven moeten zijn. Een plek waar je je in terug kunt trekken en waar jij je geheimen kunt bewaren.

Ik weet nog dat ik in mijn pubertijd veel op mijn slaapkamer te vinden was. Een cd, ja die hadden we toen nog, opzetten en lekker in bed liggen en wegdromen. Dan schreef ik wat in mijn dagboek of ik zong keihard mee. Een plek die van mij was en waar niemand kwam. Mijn eigen stekkie.

Heel normaal toch? Dat je een eigen plek hebt waar jij je terug kunt trekken en waar geen volwassenen komen. Gisteren besefte ik dat dit voor de jongeren in het aardbevingsgebied in Groningen helemaal niet zo normaal is. Regelmatig komen er mensen binnen in witte pakken die het huis keuren en checken waar de scheuren zitten en dan gaan ze ook naar de slaapkamers. Dat is natuurlijk onvermijdelijk maar dit heeft ook invloed op de jongeren.

Het leven gaat gewoon door maar eigenlijk staat het ook stil. Veel mensen wachten op uitkomsten van onderzoeken of andere bureaucratische dingen waardoor het lijkt alsof het leven letterlijk stil staat.

Dit en nog heel veel andere dingen raken mij enorm van de verhalen uit het aardbevingsgebied. Niet eerder heb ik beseft hoeveel invloed de aardbevingen hebben op het leven van alledag. Des temeer geloof ik in de JongerenTop die we organiseren. We gaan aan de slag met de toekomst, hoop hebben en invloed die je zelf hebt op je omgeving. We willen de jongeren een stem geven en kracht om aan de slag te gaan en zo samen aan een mooie toekomst bouwen.

Ik kan niks veranderen aan de huizen, de scheuren en de situatie maar we kunnen wel samen gaan kijken naar de toekomst en mooie plannen bedenken! Ik ben geraakt maar daardoor juist nog enthousiaster dat ik mee mag werken aan de JongerenTop.

op

wini, aardbevinsgebied